In de nacht van 20-02-2023
Ik zat in een survival opdracht met verschillende mensen. Het terrein bestond uit twee delen waar we vrij waren om rond te dwalen en om ons verblijf op te zetten. De meesten waren oude bekenden van me, voornamelijk mensen van mijn schooltijd en iedereen had een eigen, prima verblijf opgezet dat ze deelden met twee à drie personen.
Ik zocht aansluiting bij mensen, maar de groepjes waren min of meer al gevormd waardoor ik er alleen voor stond. Waar iedereen een hut had gemaakt waar ze de nacht droog door konden brengen, had ik helemaal niets op mijn kleine bakje rijst na. Ik kwam op het idee om mijn rijst te koken en daarvan een zeil te weven zodat ik in ieder geval voor de nacht iets boven mijn hoofd had.
Echter kwam ik plotseling op het idee om in de kas te gaan liggen. Er stond namelijk een kleine kas op het terrein die bedoeld was om groente te verbouwen, maar leek ongebruikt. Het was het perfecte onderkomen. Het zou wat warmer zijn en bovendien waterdicht, waarom was ik hier niet eerder op gekomen? De groep vond het een beetje vreemd, maar als je er objectief naar keek, was het een geniaal idee.
Alleen toen merkte ik dat er allemaal rare dingen uit mijn lichaam groeiden. Ik keek omlaag en zag uit mijn buik een uitstulpsel groeien in de vorm van een cactus ter grote van mijn duim. Het had zelfs stekeltjes en eromheen groeiden weer nieuwe uitstulpsels maar dan nog in het klein. Het baarde mij zorgen en toen ik omlaag keek zag ik ze ook overal al op mijn been zitten. Ze drukten mijn broek van mijn been af en plotseling was ik ervan overtuigd dat ik de survival opdracht niet meer moest voortzetten.
Gelukkig was er een noodlijn die ik belde waarna ik Bart aan de telefoon kreeg. Het was heel fijn en vertrouwd om hem te horen en hij benaderde de situatie heel nuchter. Ik legde uit wat er aan de hand was en hij moedigde me kort aan om mijn verblijf tijdens de survival opdracht toch voort te zetten, maar ik was stellig. Dit voelde niet goed. Hij vroeg waar ik precies zat en ik omschreef het huisje op het terrein dat we Orion noemen.
Vragen die bij mij opkomen:
- Zou Bart die al over is mij komen halen wanneer het zover is?
- Kom ik uit Orion? Komt Bart uit Orion?
- Zouden de cactussen ergens voor staan? Het stekelige?
- Is het ‘tijd’ voor mij om over te gaan?
Bettie,
Een survival .is dit niet wat je gedaan hebt in je jeugd ,voelde je altijd aan gesloten bij andere kinderen of viel je er wat buiten?
Heb je je min of min afgesloten , je gevoeligheid beschermd (het zeil),kreeg je voldoende warmte?
Ik herinner me dat je in een van onze consulten zei , dat je alles altijd van je af liet glijden .
Ongetwijfeld is er daardoor niet geuite irritatie ontstaan ,prikkelbaarheid wat nu via
die cactussen naar buiten komt, huid is een direct contact met het zenuwstelsel.
Fijn dat je contact had met Bart en ook dat je je eigen gevoel volgde ,misschien is het door zijn verslavingsgevoeligheid nu nog niet de tijd om zijn advies op te volgen ,
En ongetwijfeld staat hij je later op te wachten ,wie weet op Orion
Wat een mooie droom van Remco.
De uitleg van Bettie vind ik heel aannnemelijk en zeer mooi verwoord.
Mooie symbolische droom die Bettie al grotendeels goed verklaard heeft denk ik.
Het overleven in je jeugd was lastig zonder de geborgenheid (beschermende hut) en het gevoel er samen voor te staan (medesurvivalgangers/een familie op wie je kunt bouwen).
De kas is mooie symboliek voor een plek om te groeien en te ontwikkelen. Als dit ook gebeurt (de cactusjes die uit je groeien), dan schrik je van de veranderingen bij jezelf en verlang je naar een time-out. Ik denk dat Bart dit begreep en je probeerde moed in te praten om nog even door te gaan, maar het is ook oké natuurlijk om het in stapjes te doen en eerst even aan de cactussen (het prikkelbare) te wennen voor je verder groeit.
Ik denk zeker niet dat het jouw tijd is om over te gaan. Wel dat je nu eerst met de cactussen moet leren omgaan voor je weer in de kas gaat liggen. 🙂
Bedankt voor jullie reacties! Het prikkelbare van de cactus herken ik behoorlijk! 😉 De laatste tijd kan ik erg narrig zijn! De symboliek die Donna schetst over de kas vind ik ook heel mooi. Daarbuiten voelt het voor mij ook alles behalve aan alsof het mijn tijd is om te gaan 🙂 Zoals ik altijd zeg word ik dit leven 140 jaar oud!
@Bettie: Ik had altijd veel aansluiting met andere kinderen, zeker op de basischool, alleen vanaf de pubertijd sloot ik mezelf mentaal volledig af voor mijn thuissituatie waardoor ik mijn ‘voelen’ heb uitgeschakeld met het gevolg dat weinig meer binnenkwam en het dus langs me af gleed. Door de situatie destijds heb ik veel irritatie / agressie opgekropt en ik heb het idee dat veel daarvan los is gekomen / nog komt. Vooral irritatie is wat de laatste tijd snel omhoog komt (arme Donna;))
Ik weet alleen niet helemaal wat je met ‘misschien is het door zijn verslavingsgevoeligheid nu nog niet de tijd om zijn advies op te volgen’ bedoelde