Vlak voor het slapen gaan las ik Betties droom over de kinderfiets en het ziekenhuis waarin ze zat opgesloten. De droom raakte me en ik voelde direct dat ik de aankomende nacht een gerelateerde droom hierover zou krijgen en dat was ook zo.

Ik ging op bezoek in een gebouw waarin mensen woonden die niet helemaal in orde waren. Daar kwam ik John tegen, een van de huurders uit Fredriksberg die een ziekelijke oude man is. Vriendelijk, maar duidelijk erg in de war in zijn hoofd. Hij had een computer staat waar ik hem iets op wilde uitleggen, maar ik kon steeds geen programma’s erop vinden. Alleen Internet Explorer stond erop, een voorgeïnstalleerde browser die vaak vol met virussen zit. Zo ook bij hem, en telkens moest Remco erbij komen om het beeldscherm weer normaal te krijgen met de juiste programma’s erop. Maar zodra ik het dan weer overnam, was alles weer weg en zag ik alleen nog het programma met virussen erin.

De tweede persoon die wij bezochten was Angelica, ook een van de huurders uit Fredriksberg. Dit is een meisje bij wie ik aanvankelijk een heel goed gevoel had, en die ook spiritueel is, maar die net als John geestelijk in de war is. Ze had de verkeerde vrienden waardoor er allerlei problemen ontstonden met andere huurders en ze uiteindelijk al na twee maanden is verhuisd. In de droom voelde ik dat Remco niets van haar moest hebben, maar ik voelde nog steeds dezelfde nieuwsgierigheid en prille band. Bij het afscheid gaf ik haar zelfs een “zielsknuffel”, een knuffel in een droom die veel langer duurt dan gebruikelijk en die heel intens voelt, alsof je echt even met deze ziel in verbinding staat.

Zowel John als Angelica hadden een volle postbus – voornamelijk reclame, maar ik zag ook een kartonnen doosje ertussen zitten. Ze weigerden allebei pertinent om hun post eruit te halen.

Toen ik weer weg wilde, kwam ik in een academisch ziekenhuis terecht waar hun woonvleugel aan gekoppeld was. Ik wist dat ik omlaag naar de vierde verdieping moest voor de uitgang, maar kon slechts één lift vinden. Remco volgde mij de lift in, waar ook enkele andere bezoekers in stonden. Maar toen ik op het paneel op de “4” wilde drukken, greep iemand mij zeer krachtig bij mijn bovenarm vast en trok mij dieper de lift in (mijn arm duurde nog een poosje pijn hierna, wat ik eigenlijk nog nooit heb meegemaakt in een droom). Het was een kille man van middelbare leeftijd met een vreemde blik op zijn gezicht. Ik had een heel slecht gevoel bij hem en door de harde greep maakte hij mij duidelijk dat  ik – een bezoeker – níet mocht bepalen naar welke verdieping we zouden gaan. Hij drukte zelf op een knop en ik berustte daarin, ervan uitgaand dat uiteindelijk iemand wel maar 4 zou gaan en ik dan uit zou stappen. Maar de lift ging juist nog veel verder omhoog en vloog vervolgens alle kanten op. Het leek helemaal niet gebonden aan aardse wetten, want we gingen van links naar rechts, omhoog en naar beneden, en flitsten kortdurig langs allerlei verschillende plekken. Alle haltes waren grote ruimtes die vol lagen met dingen die voor mij erg verleidelijk zijn, zoals een hele kelder vol met mijn favoriete kinderboeken en dan weer hele schappen vol met mijn favoriete chocola. Maar we bleven overal maar een paar seconden – te kort om iets aan te raken. Het leek op een mindfuck en pas na een halte of acht stopten we iets langer. Een van de andere mensen in de lift stapte naar de chocola toe en pakte iets uit het schap om ervan te eten. Ik verwachtte dat de kille man zou ingrijpen of boos worden, maar die keek gewoon toe. Wat bleek: de chocola was niet echt. Je kon het in je mond stoppen, maar het proefde nergens naar. Nu was ik al helemaal overtuigd dat het een mindfuck was, dat alle haltes bedoeld waren om ons te verleiden en in te war te brengen. Maar met welk doel…?

Uiteindelijk werd ik wakker zonder het gebouw te hebben verlaten.