In mijn droom maakte ik onderdeel uit van een grotere groep mensen. Het leek een totaal willekeurige groep mensen: jong, oud, man, vrouw… Maar wat we onder meer gemeen hadden, was dat er regelmatig vreemde ongelukken waren en dat de leden van onze groep die altijd overleefden. Als er bijvoorbeeld een explosie op straat was en iemand van ons dreigde gewond te raken, dan was er steeds een onzichtbare kracht die ons uit de gevarenzone bracht. Een vrouw zou gegarandeerd in één klap dood moeten zijn door een veel te hard rijdende bus die ineens voor haar opdoemde, maar door een onzichtbare kracht werd zij vanuit het niets tien of vijftien meter verderop gezet.

Telkens als er zoiets gebeurde, kwam de groep (met misschien wel vijftig leden) bij elkaar om het erover te hebben. We zochten antwoorden en door met elkaar te praten hoopten we die te vinden. Al snel kwamen wij tot de conclusie dat het ingrijpen bij een ongeluk Het Lot moest zijn, dat het nog niet onze bedoeling was om te sterven omdat er nog iets anders moest gebeuren waar wij voor in leven moesten blijven. Wat dat precies was, waren we nog niet achter.

We hadden ook een communicatiesysteem aan de binnenkant van onze linkerpols, waar we elkaar groepsmailtjes konden sturen zodat we wisten wanneer we bij elkaar zouden komen. Ook was er een wat oudere man die mij eerst wat onsympathiek overkwam, omdat hij er erg op gericht was dat iedereen deze bijeenkomsten bijwoonde en mopperig werd als mensen niet of te laat kwamen opdagen. Ook zat hij er erg bovenop dat niemand van buiten de groep onze antwoorden en verbanden te horen kregen. De ingrepen in onze lotsbestemmingen waren namelijk ook buitenstanders opgevallen, die uit nieuwsgierigheid en sensatiezucht vaak in onze buurt samenkwamen en ons in de gaten wilden houden.

Later in de droom begon ik echter de waarde van deze oudere man in te zien en begon ik hem zelfs sympathiek te vinden. Hij nam zijn taak gewoon erg serieus en bleek verder ook erg behulpzaam.

Opmerking: op Remco na herkende ik niemand uit de groep. Het waren allemaal vreemden voor mij, al voelde ik me wel erg vertrouwd bij hen. Ik was een van de jongere mensen in de groep, maar zodra het vertrouwd begon te voelen, voelde ik me wel geborgen en gesteund in de groep. Het was een fijn gevoel om onderdeel te zijn van zo’n grote groep gelijkgestemde zielen. Zou het daarom een deel van mijn zielengroep kunnen zijn geweest? Of is er een andere verklaring mogelijk?

Twee nachten terug had ik overigens een droom die enigszins verwant lijkt aan deze. Samen met Bettie en enkele andere vrouwen (ik geloof mijn moeder Ria en Cecile) wilden we naar een drukkerij toe gaan om een belangrijke videoband te kopiëren. Op de videoband stond geheime informatie die bij Bettie in handen was gekomen over wat er gaande is in de wereld.

Bettie wilde er een handgeschreven briefje op plakken dat de drukkerij de videoband niet mocht bekijken, maar ik was juist bang dat het briefje dan juist hun nieuwsgierigheid zou prikkelen en ze het wel zouden willen bekijken. Het was in elk geval belangrijk dat buitenstaanders de band niet te zien kregen. Uiteindelijk besloten we voor Betties idee te gaan en samen gingen we op een soort lange moped ernaartoe.

Bettie zat voorop en reed, daarna kwamen Ria en Cecile en achterop zat mijn overleden vader, die er jong en slank uitzag. Ik zat nog weer achter hem en hield me aan mijn vader vast voor steun. Jammer genoeg moest ik de moped vroegtijdig verlaten doordat ik een APK-keuring had voor mijn auto, maar het feit dat mijn vader op de moped zat, gaf mij bij het wakker worden een heel goed gevoel. Het was voor mij een teken dat hij aan onze kant staat en mij steunt in mijn zoektocht naar wat er aan de hand is in de wereld.