Droom ca. 23 oktober:

Mijn moeder is getrouwd met een nieuwe man en ze hebben een kind samen. Als het kind vijf is, besluiten ze te gaan emigreren (naar Zweden, maar in de droom voelt dat als de andere kant van de wereld).
Op de dag van afscheid zijn er heel veel mensen en ik moet mijn beurt afwachten voor ik bij haar kan. Vlak voor ik aan de beurt ben, is er een groepje vrouwen rondom haar met wie ze last minute staat te brainstormen over een nieuwe naam omdat dat beter bij haar nieuwe man zou passen. Ik wil gewoon dat ze Ria blijft heten! Hoewel ik nog steeds haar dochter ben, is er nauwelijks aandacht voor mij en gaat alle aandacht uit naar het nieuwe gezin. Ik voel me gekwetst en aan de kant gezet.

Nacht 24 op 25 oktober:

Vagere droom, meerdere dingen lopen in elkaar over, maar het einde is vrij duidelijk. Mijn moeder is ziek en ondergaat een of andere behandeling maar na een paar maanden is de behandeling niet aangeslagen en besluit ze dat het wel genoeg is zo. Ze regelt haar eigen begrafenis en op de dag zelf mogen we allemaal nog afscheid van haar nemen. Als het mijn beurt is, omhels ik haar heel innig en voel dan ineens pas heel veel verdriet loskomen. Maar ook onbegrip. Mama ziet er niet ziek uit of alsof ze pijn heeft. Ik vraag waarom ze ervoor gekozen heeft om het leven te verlaten, heeft ze zoveel pijn? Dat heeft ze niet, maar toch blijft ze bij haar besluit. Je wilt toch geen oude moeder? vraagt ze half serieus, half grappend. Ik zeg dat ze nog helemaal niet oud is, dat papa en zij beide niet ouder dan twee weken na hun 65e zijn geworden en dat ik niet wil dat ze doodgaat. Ik word emotioneel en moet heel erg huilen. Ook vraag ik me af waarom ik hier geen droom over heb gehad, en waarom ik haar dood niet via die droom dan heb tegengehouden. Na deze gedachte word ik wakker. Als ik me probeer te herinneren welke ziekte mama had, denk ik dat het borstkanker was.