Nacht 3 op 4 maart

Sinds een paar maanden ben ik geïnteresseerd in de mogelijkheid om via dromen astraal te kunnen reizen. Ik heb hier een video over gekeken, maar het is heel ingewikkeld en ik heb er nog geen tijd voor gehad om te proberen.

Maar vorige week heb ik denk ik onbewust in een droom toch geprobeerd om “astraal te reizen”, binnen de droomwereld. Dit ging behoorlijk mis, wat eindigde in een soort nachtmerrie…

Het begon als een normale droom, waarin Remco en ik een reis in het buitenland maakten om diverse huizen te bezichtigen. Het was echter allemaal in ontwikkelingslanden, wat eigenlijk helemaal niet is wat wij zoeken (in het wakkere bestaan). Het was wel heel mooi en exotisch allemaal, en een reisleidster leidde ons langs diverse mooie plekken, zoals een huis gebouwd op de rand van een canyon waar een wilde rivier op de bodem stroomde, met aan de overkant van de canyon een heel mooie oude tempel uitgehakt in de rotsen. Vanuit het raam keek je dan precies op de tempel.

Vanaf dit “canyon” huis ging de reis vloeiend over in chillen bij een zwembad. De reisleidster bracht ons naar allerlei plekken toe en zo wisselden we steeds van locatie. Soms zaten we ook superhoog, op een dak bijvoorbeeld, om te zien wat het uitzicht was en het volgende moment waren we alweer ergens anders. Nadat dit een aantal keer gebeurde, zaten we ineens op het dak van een soort kerk. Remco en ik zaten allemaal vrij onhandig op de nok (het dak was vrij steil) en de kerk was zo hoog dat we misschien wel een kilometer hoog in de lucht zaten (om ons heen kon ik overal prairielandschap zien). Ondanks het mooie vergezicht was het lastig om je goed aan de dakpannen vast te houden en ineens werd ik heel erg bang dat Remco weg zou glijden (hij struikelt snel) en te pletter zou vallen. Ik zei iets raars tegen Remco als: “Als jij nu valt, kan ik er niet eens achteraan, want we hebben thuis nog drie kindjes zitten” (de katten).

Ik zat heel diep na te denken hoe we hier veilig weg konden komen, ook geen idee hebbend hoe we daar nou gekomen waren. Uiteindelijk zei ik tegen Remco: “Kunnen we niet gewoon heel sterk visualiseren dat we al in een volgende shot in een zwembad weer zitten?” Remco zei: “Oké, dat doen we”, waarna we allebei heel hard probeerden om ons in te beelden dat we al op de volgende plek waren, zodat we weg zouden zijn van dat enorm hoge kerkdak.

Het volgende moment knalde ik met mijn hoofd tegen een glazen scherm waarachter een soort fontein was, midden in een stad in datzelfde ontwikkelingsland. Dit was het enige stukje water (het zwembad dat we hadden gevisualiseerd) dat in die stad te vinden was. Door het scherm bereikte ik echter de fontein niet en botste ik tegen het glas aan. Remco verscheen vlak naast mij.

De mensen om ons heen keken even verbaasd op dat wij uit het niets daar verschenen, maar omdat ik me niet echt bezeerd had, waren we allebei erg onder de indruk en zeiden iets als: “Wow, we hebben het gewoon gedaan! We zijn gewoon weg “gewarpt” in een ander stuk van het land, bij water, en nu kunnen we weer door!”

Ineens zag ik echter een soort ziekenhuisbandje om mijn pols waarop de datum 16-01-2016 stond. Ik dacht: “Hoe kan dat nou? Deze vakantie vindt in 2024 plaats.” Hier was ik me echt heel erg bewust van. We waren dus acht jaar terug de tijd in gewarpt, maar waren wel nog op vakantie in dat ontwikkelingsland. Tijd en locatie waren dus verstoord geraakt, het klopte niet meer.

Toen ik opzij keek naar Remco, zo van: “Hoe zit dit nou?”, was Remco ineens Remco niet meer. Remco was helemaal vervormd geraakt. Het was ontzettend eng en ik voelde ineens dat ik een soort regel overtreden had, met alle gevolgen van dien.

De hele omgeving veranderde, alsof alle mensen en objecten in de droom collectief werden overgenomen (zoals in een Matrix) en tegen ons op werden gezet. Iedereen reageerde als één bewustzijn heel vijandig naar ons en begon ons op te jagen omdat we daar niet hoorden. Het warpen (verplaatsen) was blijkbaar volstrekt niet toegestaan in die droomwereld.

Terwijl ik met Remco wilde vluchten, zat ik eerst nog met het probleem dat Remco Remco niet meer was.

Ik moest voortdurend proberen Remco over te halen dat hij Remco was en pas na heel veel pogingen en allerlei testjes was Remco eindelijk weer Remco. Daarna moest ik alles herhalen voor mijn moeder, die blijkbaar ook helemaal vervormd was geraakt, en voor mijzelf, waar ook van alles niet meer aan klopte. Dit laatste stuk van de droom was onbeschrijfelijk eng, omdat ik nergens meer houvast had aan wie wie was en hoe ik alles weer terug naar normaal kon krijgen. Ik had de hele droomwereld op zijn kop gezet.

Gelukkig leek het helemaal op het einde iets luchtiger te worden. Het einde (dat alles weer normaal zou worden) was in zicht, alleen dat kon ik niet meer meemaken omdat Duckie (onze oudste kat) ineens luid piepend voor mijn deur stond en me abrupt uit de droom haalde. Ik hield wel een heel naar en onbehaaglijk gevoel aan deze droom over…

Hebben jullie weleens iets dergelijks gedroomd? Dat jullie astraal konden reizen door de droomwereld? Of dat de droomwereld zijn structuur verliest? Ik ben er behoorlijk van geschrokken…