Er is een nieuw fenomeen in de stad gaande: koping (of: köping). Het houdt in dat je privé een persoonlijk en vrijblijvend aanbod krijgt (dat varieert van persoon tot persoon) van een voor mij onbekend bedrijf of instelling en als je accepteert, hoef je niet meer te werken. Er zijn wel enkele beperkingen.
Mijn aanbod is € 1500,- in de maand. De beperkingen zijn onder andere dat ik maar zes keer in het jaar een week met vakantie mag of één lange vakantie van een maand. Remco is ook geïnteresseerd in het concept, maar krijgt een persoonlijk aanbod van slechts € 500,- in de maand. Hij is hier erg verbolgen over, want hij had zich er veel meer van voorgesteld. Voor dit bedrag laat hij zich zeker niet beperken, zegt hij.
Op een terrasje komen we Bob, Elly en Bernadette tegen (mijn oom, tante en nichtje, die redelijk vermogend zijn). Ik dacht dat “koping” vooral interessant was voor uitkeringachtige types, maar ook zij zijn akkoord gegaan met hun persoonlijke aanbod. Ik vraag Bob wat hun aanbod was, maar hij wil het niet delen. In plaats daarvan zegt hij een beetje opschepperig dat een van hun beperkingen is dat ze met z’n drieën minimaal vijfduizend euro in de week opzij moeten leggen, anders zijn er consequenties. Hun aanbod moet dus erg hoog zijn geweest.
Noot tussendoor: als ze wekelijks zoveel geld verplicht opzij moeten leggen, kunnen ze dit geld dus nooit werkelijk uitgeven. In hun gretigheid hebben ze dus niet begrepen dat ze zichzelf enorm beperken met dit aanbod.
Voor nieuwe Koping-geïnteresseerden wordt ter promotie regelmatig een groot ontbijtbuffet georganiseerd. Remco en ik (ik heb nog steeds geen besluit genomen) willen eraan deelnemen, maar we vinden steeds geen goed tafeltje of het ontbijtbuffet is al steeds half weggegeten. Uiteindelijk ontbijten we er helemaal niet en lopen weer weg.
Tegelijkertijd in deze droom is er de kwestie met mijn moeder. Zij heeft een baby in huis genomen, maar het is volgens het “koping”-principe gegaan. Toen ze hiermee akkoord ging, waren de voorwaarden ons echter nog niet helder. Nu komen wij er steeds meer achter dat er iets vreemds gaande is. Een van de voorwaarden is bijvoorbeeld dat je bij köping niet mee mag naar ziekenhuizen. Als iemand binnen je familie of vriendenkring naar het ziekenhuis moet, moet jij voor de buitenwereld doen alsof jij meegaat, maar in werkelijkheid moet je gewoon ergens anders je tijd verdrijven tot je terug mag.
Nadat de baby zo een paar keer zonder ons in het ziekenhuis is geweest, begint hij anders te praten. De baby beschikt nu over ingestudeerde technische kennis (hij spreekt hele rationele taal, ver voorbij wat je van een baby mag verwachten). Als we de baby (of peuter) onderzoeken, komen we verborgen littekens tegen. Hierop besluiten we de baby niet meer uit het oog te verliezen, maar toch verschijnen er elke nacht weer nieuwe littekens. We hebben het vermoeden dat via deze littekens kennis of data (software) in het lichaam van de peuter geïnjecteerd wordt.
Inmiddels komen Remco en ik erachter dat véél meer mensen dan wij dachten in het geheim al akkoord zijn gegaan met hun Koping-aanbod. Remco en ik besluiten echter om het niet te doen. Met name de beperking dat je niet mee mag naar het ziekenhuis als iemand ziek is, is voor ons doorslaggevend.
Zodra we dit besluit nemen, verandert de droom in een achtervolgingsdroom, waarbij nare monsters en donkere energieën ons door de stad heen opjagen. Gelukkig word ik wakker voor we gepakt worden.
Opmerking: het vrijblijvende koping-aanbod bleek achteraf helemaal niet zo vrijblijvend te zijn. Iedereen moet “ja” zeggen, anders is er voor jou geen plek meer in de maatschappij. Verder vind ik de combinatie van een (verplicht) basisinkomen in combinatie met reisbeperkingen, een verbod op ziekenhuisbezoek en geheimzinnige injecties gepaard met gedragsveranderingen erg verontrustend. Ik ben benieuwd of anderen ook dromen in deze richting hebben gehad?