Ik ben bij iemand op bezoek in het ziekenhuis en loop wat door de gangen heen om ook de andere kamers en patiënten te bekijken. Het is de corona-afdeling en overal zie ik mensen in coma liggen aan slangetjes en beademingsapparatuur. Maar bij nader onderzoek ontdek ik dat de zieken niet door de slangetjes gevoed worden, maar dat hun energie juist wordt afgetapt. Het ziekenhuis is één grote energiefabriek en de corona-patiënten worden kunstmatig in coma gehouden om zoveel mogelijk energie van ze af te nemen.
Het ziekenhuispersoneel komt erachter dat ik dit ontdekt heb en wil mij nu ook in coma brengen om mijn energie af te nemen, zodat ik mijn ontdekking niet door kan vertellen. Er volgt een lange vluchtscène door het hele ziekenhuis en uiteindelijk weet ik te ontsnappen.
Hierna besluit ik met mijn familie naar het vliegveld te gaan om ver hiervandaan te gaan. Ik heb voor iedereen dezelfde vlucht geboekt, maar bij het boarden wordt ons reisgezelschap ingedeeld in twee groepen die elk naar een andere gate gaan (het ene groepje moet een lange trap omhoog, de andere omlaag). Ik vraag aan een medewerker of dat wel klopt, en of we niet naar dezelfde gate moeten, want als we verschillende gates hebben, kunnen we niet in hetzelfde vliegtuig terechtkomen. De medewerker reageert kortaf dat het niet uitmaakt, dat we gewoon moeten boarden nu.
Ik loop daar te dralen, het voelt niet goed om de groep op te splitsen en ik vertrouw er niet op dat we toch nog dezelfde vlucht krijgen. Dus opnieuw loop ik naar de medewerker toe en leg nogmaals uit dat ik het heel vreemd vind. Hij wordt nu zichtbaar geïrriteerd en zegt nogmaals dat het niet uitmaakt. De eindbestemming is hetzelfde.
Ik besluit mijn gevoel te volgen en zeg dat we dan allemaal niet zullen vliegen. Dat we weer weggaan zonder te boarden. De medewerker wordt nu heel agressief en wil ons forceren om één van de trappen naar de gate te nemen, maar juist hierdoor weet ik zeker dat het foute boel is. Met veel moeite weten we aan de medewerker (die eigenlijk meer als een bewaker voelt) te ontkomen, verlaten het vliegveld en nemen een auto om weg te komen. Het enige vervoermiddel dat nog veilig voelt.
Opmerking: het gevoel dat ik bij het verplichte boarden kreeg was vergelijkbaar met hoe Joden in WOII geforceerd werden om op de trein te stappen. De wagon en wachtij maakte niet uit, ze zouden allemaal worden afgevoerd naar vergelijkbare bestemmingen. Ik ben dus heel blij dat ik niet op het vliegtuig ben gestapt!
Verder ervoer ik na deze droom dat ik ziekenhuizen en vliegen niet meer helemaal vertrouw, dat daar dingen gaande zijn die unheimlich zijn en wij het volk niet mogen weten.