30-12-2021

Het voelde aan als de toekomst. Er bestonden geen steden meer. Geen dorpen. Een groot deel van de bevolking leefde niet meer. Maar de mensen die nog wel leefden, woonden in verschillende factions.

Faction: A small organized dissenting group within a larger one, especially in politics.

Het waren zelfgeïmproviseerde woongemeenschappen waar iedereen een eigen verantwoordelijkheid had. De omgeving oogde metaalachtig – alsof er van overgebleven materialen ná een grote ramp nieuwe woonvertrekken waren gebouwd. De sfeer in zn algemeenheid buiten de faction voelde aan als grimmig, maar binnen de faction was er een gemoedelijke samenhorigheid en leefden mensen in vrede. Lees verder “De wereld verdeeld in Factions” →

Gisteravond hebben wij een film gekeken over een aankomende apocalyps waarbij de hele aarde vernietigd werd. Vannacht droomde ik een over soortgelijk scenario…

Een groot deel van de droom (vooral het begin en middenstuk) ben ik weet kwijt helaas. Ik weet alleen nog dat er een sfeer was van onrechtvaardigheid, manipulatie en aankomend onheil.

Op een gegeven moment brak de hel los. Het was chaos op aarde, iedereen was op de vlucht. Zelf stapte ik met een stel anderen, waaronder Remco en onze drie katten, in een groot middeleeuws schip dat niet door water voer, maar vlak boven de grond kon vliegen. Het was niet helemaal duidelijk waar we in dat schip heen wilden vluchtten, want de hele aarde dreigde vernietigd te worden.

Het schip beukte regelmatig tegen een rotswand of ander obstakel, en Mickey en Duckie (twee van onze katten) waren al uit het schip gevallen. Ik zelf vloog er ook meerdere keren bijna uit, maar kon mezelf en Bobby (de laatste kat) steeds nog net redden. Ik schreeuwde naar Remco dat hij mij moest helpen, zodat ik Bobby beter kon vasthouden, wat hij gelukkig ook deed.

We kwamen een groot natuurreservaat binnen, wat het pad nog listiger maakte. Daar stootten we op een vijandige man – een van de wezens die de aarde wilden vernietigen. Met behulp van een soort plastic vliegtuig (zo’n acht meter lang) was hij de volledige omgeving op leven aan het scannen. De man zag nogal grijs en het was direct duidelijk dat hij geen echt mens was, maar een androïd (computermens). Zijn brein, die op basis van kunstmatige intelligentie opereerde, was verbonden met het vliegtuig die hij op afstand bestuurde.

We parkeerden het houten schip in een natuurlijke inham, hopend dat het vliegtuig ons over het hoofd zou zien. Geduldig wachtten we tot hij alles gescand had, en toen het veilig leek, vlogen we vlug weg. Dat ging echter zo onhandig dat we tegen iets aanbotsten en ik met Bobby uit het schip gelanceerd werd. Tegelijkertijd zag ik dat het vliegtuigje weer gekeerd was en nu recht voor het schip aan het scannen was!

De android stond nu heel dicht bij, en in een reflex liet ik Bobby los en stak mijn vingers in de ogen van de computermens. Ik had geen idee of het zou werken, maar toen ik mijn hand terugtrok, zag ik dat één oog buiten werking was getreden. Het andere oog staarde me kwaadaardige aan en hij riep: “Ik ga je vermoorden!” Hij tilde zijn arm op en richtte een laserwapen op me, maar hij was heel langzaam en ik kon nog op tijd zijn pols wegduwen en nog een keer in zijn goede oog steken.

In tegenstelling tot de droom met de witte wolf, had het uitsteken van de ogen nu wel heel veel effect. De android leek uitgeschakeld zonder zicht en omdat zijn brein nodig was voor het besturen van het vliegtuig, was die ook direct uitgeschakeld.

Ik begrijp niet helemaal hoe het werkte, maar ineens verkeerde de aarde niet meer in gevaar en werd overal op aarde feestgevierd.

Op het einde kwam nog een vrouw met veel volgelingen naar me toe om te vertellen dat zij naar een ondergronds heiligdom in Griekenland zou gaan, waar zij een ritueel uit zou voeren als dank voor de goede afloop. Zij vroeg mij om reisinstructies, omdat ik haar kennelijk eerder in de droom zelf over die plek verteld had, maar eenmaal wakker heb ik geen idee meer over welke plek dit zou gaan…

PS Ik weet niet of het van belang is, maar één flard die ik me nog van het begin van de droom kan herinneren, was dat ik voor een grote voorraadkast met appels, wortels en ander voedsel stond en dat ik een deel ervan moest afstaan, omdat het zogenaamd niet goed zou zijn. Ik voelde dat dit een leugen was, maar kon de onderdrukkers alleen tevreden houden door steeds kleine beetjes aan ze weg te geven.

Vannacht droomde ik dat ik bij mijn vader in de auto zat. We waren op weg naar kennissen van hem waar hij op visite wilde gaan. Om daar te komen, moesten we met de auto over de Hilversumse heide rijden.

Eenmaal daar kwamen we een grote witte wolf tegen. Direct herinnerde ik mij dat ik deze wolf diezelfde nacht of droom al een paar keer eerder was tegengekomen. Ik voelde een grote dreiging van de wolf uitgaan en was er bang voor. Het verhaal ging dat deze wolf mensen op diezelfde hei had aangevallen en zelfs op auto’s was Lees verder “Dreiging van een witte wolf” →

Nacht 19 op 20 november 2021

Geen heel duidelijke herinneringen aan de droom, maar wilde hem toch delen.

Samen met een grote groep andere mensen (allemaal relatief jong/mijn leeftijd) leef ik in een soort therapeutisch centrum waar we begeleid of gestuurd worden. Als we op een gegeven moment te veel onze eigen weg beginnen te gaan binnen dit centrum, keert de leiding zich tegen ons en sluit ons in het centrum op, om ons te leren ons aan hun regels te houden.

Wat volgt is een nare periode waarin we de plek (een soort dorp) niet meer mogen verlaten en volledig afhankelijk zijn van de tegen ons gekeerd leiding. We worden stelselmatig ondervoed en krijgen zonder dat we dat goed doorhebben een soort medicatie toegediend via de lucht, drinken of voedsel.

We verzwakken steeds verder en ontwikkelen onder dit regime een aandoening die ervoor zorgt dat we het zonlicht nauwelijks nog kunnen verdragen. Als we buiten komen, is het zo warm dat we gaan zweten en allerlei brandplekken en open wonden krijgen van de zon, waardoor we veel binnen schuilen in de sjofele huizen.

Ik probeer er iets van te maken door bijvoorbeeld de daken goed op te knappen. Als ze er weer als nieuw uitzien, grijpt de (onzichtbare) leiding echter in en de daken smelten voor mijn ogen, tot het vloeibaar op de grond druipt en we onder de open hemel moeten slapen (ondanks de zonne-allergie).

De broer van Remco (Ruud) is er ook. Hij is zo verzwakt door de “therapie” dat hij al na enkele seconden zonlicht brandplekken ontwikkelt.

Ik begrijp dat de zogenaamde therapeutische leiding in werkelijkheid ons zwaar manipuleert en niet het beste met ons voor heeft.

Als ik om me heen zie dat iedereen zo erg verzwakt raakt dat ze bijna niets meer kunnen, besef ik dat ik uit moet breken, voor het te laat is. Dit doe ik dan uiteindelijk ook – op de een of andere manier ben ik nog redelijk sterk gebleven ondanks de Spartaanse behandeling. Ik ontsnap naar buiten en baan hiermee een weg voor anderen om ook weg te gaan. In mijn tocht naar buiten neem ik een verzwakte ziel mee met wie ik mij verbonden voel. Het is een vrouw maar toch voelt het na ontwaken alsof dat misschien Remco was. Veel anderen ontsnappen na mij ook.

31 oktober,

Ik keek in een zeer donkere ruimte, waar zich grote groepen v.n.l oudere mannen bevonden .

Er waren in die zelfde ruimte heel veel naakte baby’s , de mannen waren bezig de beentjes van de baby”s uit elkaar te trekken.

Een heel luguber beeld……

20 oktober,

Nu een beeld op mijn 3 de oog van een van een smalle hoge steen van een paar meter hoog die van binnen uit geheel verlicht was.

Na een tijdje verdween deze steen en kwam er een hele grote boom met heel veel vers blad voor in de plaats.

14 oktober

Voor het slapen gaan vroeg ik mijn begeleiders hoe de toestand in de wereld momenteel was.

Midden in de nacht ontvouwde zich een wereldkaart   op mijn 3e oog , deze was geheel in kleur. Na er een paar minuten naar gekeken te hebben verdween deze kaart en er ontvouwde zich een nieuwe ,met dat verschil dat er op alle continenten hele stukken weg gevaagd waren .

Voor mij heel duidelijk  ,grote delen van de bevolking gaan straks verdwijnen

Vannacht zat ik vast in een groot huis met een zombie die achter mij aan zat. In het huis waren allerlei verschillende kamertjes, trappetjes en deuren die naar inloopkasten liepen, waardoor ik de grootste moeite had om mijn weg door het huis te vinden en de zombie voor te blijven.

Uiteindelijk lukte het me toch om de voordeur te vinden en met een voorsprong op de zombie het huis te verlaten. Tegelijkertijd zag ik een dikke mevrouw met een doos met taart in haar handen het tuinpad op lopen – de eigenaresse van het huis. Ze dacht vast dat ik een inbreker was, maar er was geen tijd om de situatie uit te leggen. Het enige wat ik voor haar kon doen, was “Ga niet naar binnen!” roepen, want de vrouw zou geheid ten prooi vallen aan de zombie.

Ik rende vlug de weg op en liet het huis achter me, waarbij ik af en toe nog over mijn schouder achterom keek of ik niet gevolgd werd. Maar terwijl ik rende, staken mijn armen recht vooruit en ineens voelde ik hoe de grond onder mijn voeten verdween. Ik was aan het vliegen! Niet heel hoog, maar net hoog genoeg om niet door zombies aangeraakt te kunnen worden. Het voelde heel vrij en krachtig, ik was veilig nu.

Het volgende moment voelde ik ineens allerlei energetische vibraties door me heen gaan. Het nam tijdelijk volledig bezit van mijn lichaam, terwijl ik zo door de lucht vloog, en ik voelde dat er een soort kosmische informatieoverdracht plaatsvond, waarbij mijn lichaam het doorgeefluik was. Het voelde heel bijzonder.

Droom ca. 23 oktober:

Mijn moeder is getrouwd met een nieuwe man en ze hebben een kind samen. Als het kind vijf is, besluiten ze te gaan emigreren (naar Zweden, maar in de droom voelt dat als de andere kant van de wereld).
Op de dag van afscheid zijn er heel veel mensen en ik moet mijn beurt afwachten voor ik bij haar kan. Vlak voor ik aan de beurt ben, is er een groepje vrouwen rondom haar met wie ze last minute staat te brainstormen over een nieuwe naam omdat dat beter bij haar nieuwe man zou passen. Ik wil gewoon dat ze Ria blijft heten! Hoewel ik nog steeds haar dochter ben, is er nauwelijks aandacht voor mij en gaat alle aandacht uit naar het nieuwe gezin. Ik voel me gekwetst en aan de kant gezet.

Nacht 24 op 25 oktober:

Vagere droom, meerdere dingen lopen in elkaar over, maar het einde is vrij duidelijk. Mijn moeder is ziek en ondergaat een of andere behandeling maar na een paar maanden is de behandeling niet aangeslagen en besluit ze dat het wel genoeg is zo. Ze regelt haar eigen begrafenis en op de dag zelf mogen we allemaal nog afscheid van haar nemen. Als het mijn beurt is, omhels ik haar heel innig en voel dan ineens pas heel veel verdriet loskomen. Maar ook onbegrip. Mama ziet er niet ziek uit of alsof ze pijn heeft. Ik vraag waarom ze ervoor gekozen heeft om het leven te verlaten, heeft ze zoveel pijn? Dat heeft ze niet, maar toch blijft ze bij haar besluit. Je wilt toch geen oude moeder? vraagt ze half serieus, half grappend. Ik zeg dat ze nog helemaal niet oud is, dat papa en zij beide niet ouder dan twee weken na hun 65e zijn geworden en dat ik niet wil dat ze doodgaat. Ik word emotioneel en moet heel erg huilen. Ook vraag ik me af waarom ik hier geen droom over heb gehad, en waarom ik haar dood niet via die droom dan heb tegengehouden. Na deze gedachte word ik wakker. Als ik me probeer te herinneren welke ziekte mama had, denk ik dat het borstkanker was.

Ik bevond me in een hele drukke omgeving en zat op een toilet ,ik moest nodig plassen, er kwam echter helemaal niets,toen ik wakker werd moest ik nodig plassen , ik ging naar toilet en kwamen er enkel een paar druppels ,vervolgens een kruid geslikt waarna het wel goed ging. Later droomde ik dat ik me met jou Donna op de zolder van mijn huis bevond. Ik had het gevoel dat we belangrijk werk aan het doen waren(misschien energetisch). Opeens zei jij. kijk eens naar boven ,het lekt behoorlijk ,toen ik verder keek lekte het overal,en het aparte was dat overal waar het lekte kluiten aarde met gras erop meekwamen die aan het plafond bleven hangen. Het vreemde was dat ik me er i.t.t. de werkelijkheid in mijn droom  helemaal niet druk om maakte. Ik ging een loodgieter zoeken ,vervolgens werd ik wakker.

Ben benieuwd welk gevoel jij hier bij bij hebt?